Μετά την Εθνική καταστροφή





ΣΜΥΡΝΗ 1922: Η ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ

1922: Η Σμύρνη στις φλόγες. Αυτό ήταν το τέλος της πρωτεύουσας της χαράς, ένα φρικτό ολοκαύτωμα που όμοιό του δεν ξαναγνώρισε ο ελληνισμός. Πάνω από 100.000 Σμυρνιοί
μαζί με διακόσιες χιλιάδες Έλληνες του εσωτερικού πάσχιζαν απεγνωσμένα να γατζωθούν σε ξένα καράβια που δεν τους ήθελαν, ικετεύοντας έλεος που δεν υπήρχε.

Ακολούθησε η τραγική άφιξη στη μάνα Ελλάδα, εκεί όπου θα ζήσουν έκτοτε προσπαθώντας μάταια να ατενίσουν στην άλλη άκρη του Αιγαίου την Σμύρνη, την ελληνική Μικρά Ασία, την αλησμόνητη πατρίδα που χάθηκε.

Τελευταία παρουσία της ποδοσφαιρικής ομάδας του Απόλλωνα στη μαρτυρική Σμύρνη  ήταν το 1922 όταν κέρδισε και τον τίτλο του πρωταθλητή. Χιλιάδες Απολλωνιστές γιόρτασαν την μεγάλη επιτυχία, που έμελλε να είναι και η τελευταία πριν από την μικρασιατική καταστροφή.

Την ομάδα του Απόλλωνα του 1922 αποτελούσαν οι: Καίσαρης, Κουγιουντόγλου, Τσαρλς, Ταλούμης, Μαυρομμάτης (Χαραλαμπάκης), Χρυσούλης, Καμπουρόπουλος, Σάμιος, Παπαγιάννης, Γώττης, Γκίλης, Αλεβιζάκης, Ντομένικο, Βίγλατσης, Ζαλούμης, Κιμητσόπουλος, Μαγουλάς, Μαρσέλλος και οι τερματοφύλακες Φωτιάδης (βασικός) και Ζεϊμπέκης (αναπλ.). Δύο απ' αυτούς, ο Μαρσέλλος και ο Χρυσούλης, πιάστηκαν αιχμάλωτοι και έμειναν για πάντα στην ιωνική γη.

Επίσης, στην Σμύρνη παρέμειναν ως αιχμάλωτοι ο Α. και Γ. Κύρου, μέλη του συμβουλίου του Απόλλωνα, καθώς και ο πρωταθλητής στίβου Κρ. Πέρσης, τα ίχνη των οποίων από τότε έχουν χαθεί. Αιωνία τους η μνήμη!

Το τελευταίο συμβούλιο του Γυμναστικού Συλλόγου Απόλλωνα Σμύρνης, την μαρτυρική εκείνη χρονιά της καταστροφής της Σμύρνης από τους Τούρκους, αποτελούσαν οι: Δ. Μαρσέλλος (πρόεδρος), Ι. Γαρύφαλλος (Γεν.Γραμματέας), Α. Κύρου (ειδ. γραμματέας) και Χατζηθωμάς (ταμίας).



ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Πρόσφυγες στη μάνα Ελλάδα


Φτάνοντας στην Αθήνα το 1922, οι κυανόλευκοι άρχισαν να παίζουν μπάλα σε διάφορα σημεία της πρωτεύουσας και κυρίως στον περιβάλλοντα χώρο του Ναού του Ολυμπίου Διός, με την επιδίωξη να βρουν κάποια κατάλληλη περιοχή για να εγκατασταθούν μονίμως. Οι ακάματες προσπάθειες τους και ιδιαίτερα του προέδρου Δ. Μαρσέλλου ευοδώθηκαν πολύ σύντομα. Τον επόμενο χρόνο (το 1923) βρήκαν και νοίκιασαν ένα οικόπεδο στο τέρμα της συνοικίας Ρουφ, όπου σιγά - σιγά έφτιαξαν ένα γήπεδο με μεγάλους κόπους και αγώνες.
Την περίοδο αυτή, λόγω των πολλαπλών προβλημάτων η διοίκηση του Απόλλωνα ζήτησε την ένωση των “ξεριζωμένων” και εγκατεστημένων πλέον στην Αθήνα τριών αθλητικών σμυρναϊκών σωματείων, του Απόλλωνα, του Πανιωνίου και του Πέλοπα, σε μια “Αθλητική Σμυρναϊκή Ένωση”. Η προσπάθειά του όμως αυτή απότυχε επειδή ο Πανιώνιος αρνήθηκε. Έτσι ο κάθε σμυρναϊκός αθλητικός σύλλογος ακολούθησε το δρόμο του.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1924-25 οι εκ Κων/λεως παίκτες του Απόλλωνα αποχώρησαν άπό το σύλλογο και δημιούργησαν με άλλους την μετέπειτα ένδοξη ΑΕΚ. ΄Ετσι η ομάδα δέχτηκε σοβαρό πλήγμα που μείωσε τη δυναμικότητα της χωρίς βέβαια να ανακόψει την γόνιμη δράση της. Πάντως, οι Απολλωνιστές που είχαν κατακτήσει το πρώτο πρωτάθλημα Αθηνών του 1924, χρειάστηκαν 14 ολόκληρα χρόνια για να το κερδίσουν πάλι το 1938. Από τότε μέχρι την κατάργησή του (1959-60) το κατάκτησαν άλλες δύο φορές (1948 και 1958).
Την ενδεκάδα του 1938 αποτελούσαν οι: Χατζηβασιλείου, Γκιζώρης, Γκίκας, Σπανός, Βουβουδάκης, Χατζησάββας, Δεληγιάννης, Δαμαλάς, Γρηγοριάδης, Μ. Στράτος και Πανανός.
Την ομάδα του 1958 οι: Τσανακτσής, Χρόνης, Δαράκης, Σανιόγλου, Δερμάτης, Μαυρόπουλος, Παπάζογλου, Χολέβας, Καμάρας, Σεραφείδης Λ., Σκόρδος.

Το 1923 - 24 ο Απόλλων πήρε μέρος για πρώτη φορά στο Πρωτάθλημα Αθήνας, το οποίο μάλιστα κατέκτησε πανηγυρικά αντιμετωπίζοντας ισχυρότατους αντιπάλους όπως ο Παναθηναϊκός, ο Αθηναϊκός, ο Πανιώνιος και ο Μίλων.

Το 1927 άρχισαν οι εργασίες για την κατασκευή του γηπέδου του, το οποίο ολοκληρώθηκε τον επόμενο χρόνο, όταν μάλιστα έκανε την εμφάνιση της για πρώτη φορά και η κυανόλευκη ομάδα του μπάσκετ. Μέχρι την έκρηξη του Β' Παγκόσμιου Πολέμου η «Ελαφρά Ταξιαρχία» πέρασε από διάφορες φάσεις επιτυχιών και αποτυχιών, το 1938 όμως κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη φορά το Πρωτάθλημα Αθήνας έχοντας απέναντι της τα καλύτερα σωματεία της πρωτεύουσας, όπως η ΑΕΚ, ο Παναθηναϊκός, ο Πανιώνιος, ο Φωστήρας, ο Αστέρας, ο Αθηναϊκός, η Δάφνη κ.ά.

Στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες ο Απόλλων καθιερώθηκε ανάμεσα στις μεγάλες ποδοσφαιρικές δυνάμεις της χώρας υπό την ηγεσία μεταξύ άλλων των προέδρων Δ. Μαρσέλλου και Χρ. Σολομωνίδη βουλευτή και υπουργού και υπό την καθοδήγηση ενός σπουδαίου παράγοντα, του Κώστα Οικονόμου, δημιουργώντας ένα πανίσχυρο συγκρότημα και αναδεικνύοντας σωρεία τεράστιων παικτών, όπως Ταουξής, Γιώργος και Αριστείδης Καμάρας, Σεραφείδης, Σκόρδος, Χολέβας, Σιμιγδαλάς, Παπάζογλου, Δερμάτης, Τσανακτσής, Μαστρακούλης, Βασιλείου, Μαυρόπουλος κ.ά.

Αμέσως μετά την απελευθέρωση άλλαξε το έμβλημα του, τη σβάστικα (το πανάρχαιο ελληνικό σύμβολο του ήλιου) με την κεφαλή του θεού Απόλλωνα.

Ο Απόλλωνας στο γήπεδο του Ρούφ, παρέμεινε επί μία εικοσαετία. Στη συνέχεια όμως οι ΣΕΚ απαλλοτρίωσαν το γήπεδο του, οπότε αναγκάστηκε να μεταφερθεί στη Ριζούπολη, δίπλα στο εργοστάσιο δίσκων της Κολούμπια.

Στις 10 Φεβρουαρίου 1947 άρχισαν τα έργα κατασκευής του νέου γηπέδου. Τα επίσημα εγκαίνια του γηπέδου με στίβο ολυμπιακών διαστάσεων, σκάμματα αλμάτων και ρίψεων, γηπέδων μπάσκετ και βόλεϊ, αιθουσών πυγμαχίας, πάλης κ.λπ., έγιναν το 1948 από τον πρόεδρο του Απόλλωνα Δ. Μαρσέλλο, ο οποίος είχε σημαντική οικονομική συμβολή στην κατασκευή του γηπέδου, όπου αγωνίζεται μέχρι σήμερα. Σημαντική στην ανέγερση του γηπέδου ήταν η συμβολή των διατελεσάντων πρωθυπουργών Ν. Πλαστήρα και Σ. Βενιζέλου, καθώς και του Ι. Μοάτσου.

Με την ανανεωμένη ομάδα του ο ιστορικός σύλλογος της Σμύρνης κέρδισε πάλι το Πρωτάθλημα Αθηνών το 1948 μετά από εντυπωσιακές εμφανίσεις που απέσπασαν τον θαυμασμό των φιλάθλων. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ελαφρά Ταξιαρχία (το προσωνύμιο «Ελαφρά Ταξιαρχία» οφείλεται στην πολεμική ταινία «Η επέλαση της ελαφράς ταξιαρχίας» με τον Έρολ Φλυν, η οποία προβαλλόταν την εποχή που η ομάδα του Απόλλωνα δέσποζε στα γήπεδα και η υπόθεσή της αναφερόταν στον Κριμαϊκό Πόλεμο), βρέθηκε πολύ κοντά σε ένα αήττητο πρωτάθλημα, αφού πέτυχε 11 νίκες, είχε δύο ισοπαλίες και ηττήθηκε μόνο μία φορά (από τον Παναθηναϊκό με σκορ 2-1) μόλις τρεις αγωνιστικές ημέρες πριν από τη λήξη της διοργάνωσης, όταν δηλαδή ο τίτλος είχε πλέον κριθεί οριστικά. Ήταν ο πρώτος μεταπολεμικός τίτλος των κυανόλευκων, ο οποίος πανηγυρίστηκε δεόντως από τους πιστούς οπαδούς της Ελαφρός Ταξιαρχίας, δεδομένου ότι αντιμετώπισε αντιπάλους της ισχύος του Παναθηναϊκού, της ΑΕΚ, του Πανιωνίου, του Φωστήρα, του Αστέρα, του Αθηναϊκού, της Δάφνης, του Εσπέρου και του Άρη Αθηνών.
Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, η συνδρομή του στην εθνική συμφιλίωση είναι μεγάλη. Το Σεπτέμβριο του 1948 η ομάδα του Απόλλωνα ύστερα από συνεννοήσεις επισκέφτηκε τη Μακρόνησο, όπου έδωσε φιλικό αγώνα με την ομάδα των κρατουμένων.

Την επόμενη σεζόν η ομάδα βόλεϊ του Συλλόγου με τα πέντε αδέλφια Πετράκη, κέρδισε για πρώτη φορά την άνοδο της στη Α' Κατηγορία της Αθήνας, ενώ αξιόλογες ήταν και οι επιτυχίες των κυανόλευκων στον στίβο, κυρίως τον γυναικείο, με δύο μεγάλες αθλήτριες: την Ολυμπία Μαυρομάτη και την Καλλιόπη Θεσσαλού.

Το 1957 άρχισε να λάμπει εκτυφλωτικά το άστρο του εκπληκτικού κυανόλευκου δρομέα μέσων αποστάσεων Χρήστου Χιώτη, καθώς και των Φραγκούλη, Φαφούτη, Μερεγκούλια κ.λπ., που υπήρξε κατ΄ επανάληψη πανελληνιονίκης και βαλκανιονίκης και τον επόμενο χρόνο ο Απόλλων κέρδισε τον τέταρτο και τελευταίο τίτλο του στην Αθήνα μετά από σκληρή μάχη με την ΑΕΚ, τον Πανιώνιο και τον Παναθηναϊκό.

Μετά την καθιέρωση όμως του θεσμού της Εθνικής Κατηγορίας η πορεία της Ελαφρός Ταξιαρχίας χαρακτηρίστηκε αφ' ενός μεν από σημαντικές επιτυχίες, αλλά και από ανεπίτρεπτες καθιζήσεις, με αποτέλεσμα κατά τη δεύτερη δεκαετία του θεσμού να βρεθεί τρεις φορές στη Β' Εθνική Κατηγορία και να χάσει μεγάλο μέρος από το κύρος που είχε αποκτήσει κατά τα 50 περίπου προηγούμενα χρόνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξαν οι αλλεπάλληλες παραχωρήσεις κορυφαίων παικτών του Απόλλωνα σε άλλους συλλόγους, οι οποίες έδωσαν βεβαίως στους κυανόλευκους σημαντική οικονομική άνεση, παράλληλα όμως αποδυνάμωσαν το έμψυχο δυναμικό τους.
Από το άλλο μέρος, αν και μεταξύ του 1960 και του 1970 βρέθηκε κατ' επανάληψη στις κορυφαίες θέσεις της βαθμολογίας, η Ελαφρά Ταξιαρχία δεν ευτύχησε να αγωνιστεί στην Ευρώπη αφού εκείνη την εποχή μετείχαν στα ευρωπαϊκά κύπελλα μόνο ο πρωταθλητής και ο κυπελλούχος Ελλάδας. Στη διάρκεια αυτής της δεκαετίας ωστόσο σημείωσε νίκες με αστρονομικά σκορ που προκάλεσαν έκπληξη και θαυμασμό στους φιλάθλους, έχοντας σαν βάση μια νέα γενιά σπουδαίων παικτών, σημαντικότεροι από τους οποίους ήταν ο Γιαννίμπας, ο Βερτσώνης, ο Κυριακού, ο Αρδίζογλου, ο Γερούκαλης, ο Ασημακόπουλος, ο Ράμφος, ο Υφαντής, ο Πορίχης κ.ά.

Ιδιαίτερο σταθμό στην ιστορία του Απόλλωνα, αποτελεί η παρουσία και συμβολή μεγάλων προπονητών ποδοσφαίρου, με κυρίαρχη μορφή τον Κίριλ (Τζίνα) Σιμονόφσκι (19/10/1915 – 12 Ιουνίου 1984).
Ο πρώην αριστερός μπακ της Βαρντάρ Σκοπίων και εν συνεχεία της Παρτιζάν Βελιγραδίου υπήρξε πρωτοπόρος στο ελληνικό ποδόσφαιρο αφού λάνσαρε -με μεγάλη επιτυχία- στο ελληνικό ποδόσφαιρο το σύστημα 4-2-4 το οποίο είχαν λανσάρει ο Βραζιλιάνος Φλάβιο Κόστα και ο (μετέπειτα προπονητής του Παναθηναϊκού) Ούγγρος Μπέλα Γκούτμαν.

Πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι, την επόμενη δεκαετία (του 1970), εμφανίστηκε στο αθλητικό στερέωμα της χώρας ένας τεράστιος αθλητής ο οποίος διέπρεψε στα 400 μέτρα με εμπόδια και αναδείχτηκε κατ' επανάληψη πανελληνιονίκης και βαλκανιονίκης, δίνοντας νέα λάμψη στον ιστορικό σύλλογο της Σμύρνης, ο Γιώργος Παρρής.

Σημαντικό σταθμό στην ιστορία του συλλόγου μετά την ολοκλήρωση των κερκίδων, αποτελεί η κατασκευή του κλειστού γυμναστηρίου Μπάσκετ, Βόλεϊ, στη θέση του δυτικού πετάλου του γηπέδου.

Μετά την αύξηση των διαστάσεων του αγωνιστικού χώρου και την κατάργηση του περιμετρικού στίβου του γηπέδου τα ερασιτεχνικά τμήματα του Απόλλωνα δεν είχαν κάποιον ιδιωτικό χώρο για την προπόνηση των αθλητών του συλλόγου και ήταν αναγκασμένοι να περιφέρονται σε διάφορα γυμναστήρια τη Αθήνας, κυρίως της Ν. Ιστ, με αποτέλεσμα να γίνονται άσκοπα έξοδα.

Στα μέσα τη σεζόν 1994-95 μερικά μέλη του διοικητικού συμβουλίου των κυανολεύκων , (ο πρόεδρος Ευάγγελος Νίκας, ο Ν. Βελετάκος, ο Εμμανουήλ Πρωτονοτάριος και ο Μ. Μίχος), αποδέχτηκαν την πρόταση του Κ. Δέδε για τη δημιουργία κλειστού γυμναστηρίου σε ιδιόκτητο χώρο.

Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν τον Ιανουάριο του 1997 και έτσι όλα τα τμήματα του ιστορικού συλλόγου απέκτησαν πλέον ιδιόκτητη στέγη.

Μεγάλο επίσης σταθμό της ιστορίας του συλλόγου, αποτελεί η πλήρης αναμόρφωση του γηπέδου και η μετατροπή του σε γήπεδο επιπέδου Champions League, στο οποίο αγωνίστηκαν η ΠΑΕ Ολυμπιακός, ο Ατρόμητος και άλλες ομάδες.

1924: ΠΡΩΤΗ ΕΔΡΑ  ΣΤΥΛΟΙ ΟΛΥΜΠΙΟΥ ΔΙΟΣ













Μετά το 1922, πρόσφυγας ο Απόλλωνας, ήρθε στην Αθήνα. Αρχικά έδινε τις ποδοσφαιρικές του συναντήσεις στους στύλους του Ολυμπίου Διός, αφού δεν είχε δικό του γήπεδο.








Ο ΑΠΟΛΛΩΝ στη Σμύρνη: Προπονητής Μαλούχος, Μαρσέλας, Φρονιμίδης Ρωμύλος, Χρηστίδης, Προκοπίου, Γάσπαρης Γιώργος, Κασιμάτης Αντώνης, Χατζησάββας Ανδρέας, Καρπόζηλος Γρηγόρης, Κουμαριανός, Δημητρίου Περικλής, Γκίκας Κώστας, Χατζηβασιλείου, Σαρρής.






Πάνω: Γάσπαρης Γιώργος, Γκίκας Κώστας, Δεληγιάννης Κίμωνας, Φρονιμίδης Ρωμύλος, 
Κασιμάτης Αντώνης.
Κάτω: Χατζησάββας Ανδρέας, Πιεράκος.


                                                                                           



                                                        

Δημητρίου Περικλής, Χατζηβασιλείου, Χατζησάββας Ανδρέας,  Κοσμαδόπουλος, Δεληγιάννης Κίμων, Γκίκας Κώστας, Ρουσόπουλος Γιώργος, Κυρίκος, Φρονιμίδης Ρωμύλος, Μιαχαηλίδης, Στάθης.
 




Παραθέτουμε ένα έγγραφο πρόσκληση του Γ.Σ. ΑΠΟΛΛΩΝ ΣΜΥΡΝΗΣ της  4/1/1926, προς τον πρόεδρο του υπουργικού Συμβουλίου Γ. Κονδύλη, να παρευρεθεί στην τελετή καταθέσεως θεμέλιου λίθου, του νέου γυμναστηρίου του Απόλλωνα στο Ρουφ.
Παρακάτω με υστερόγραφο υποσημειώνει: Το νέον γυμναστήριον κείται παρά το Ρουφ (τέρμα τροχιοδρομικής γραμμής), προ των στρατώνων του Μηχανικού και εντεύθεν της σιδηροδρομικής γραμμής του ΣΠΑΠ). Υπογράφουν ο πρόεδρος Δ. Μαρσέλλος και ο Γεν. Γραμματέας Κουλαμπίδης.






Ένα Δελτίο του Ανδρέα Χατζησάββα, όταν ο Απόλλων είχε έδρα το Ρουφ. 
(φωτο αρχείο Αρμάου)



Δεκάδες φίλαθλοι έχουν σκαρφαλώσει στην ανεγειρόμενη εκκλησία έξω από το γήπεδο του Ρουφ, για να παρακολουθήσουν τη συνάντηση Απόλλωνα - Πεστερζέμπε, που έγινε στις 6 Ιανουαρίου 1928 και έληξε 4-2 υπέρ της ουγγρικής ομάδας.



 Τα έτη 1950-67 είναι μία περίοδος γεμάτη νίκες. Οι φίλαθλοι ονόμασαν την ομάδα του Απόλλωνα "Ελαφρά Ταξιαρχία".


Η θρυλική ΕΛΑΦΡΑ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ
ΟΡΘΙΟΙ: Χρόνης, Αρδίζογλου, Πορύχης, Μαυρόπουλος, Δαράκης, Ταουξής.
ΚΑΘΙΣΤΟΙ: Παπάζογλου, Σκανδάλης, Καμάρας, Σεραφείδης, Μιαχαλάκος.














 Τα εγκαίνια του γηπέδου της Ριζούπολης. Διακρίνεται στο μέσον ο πρόεδρος Μαρσέλος.





Μαζί με τα εγκαίνια, πρωταθλητής  Αθηνών για το 1947-48.
                     Όρθιοι: Μιχαλάκος, Χατζηδάκης, Κάτσικας, Δαμαλάς, Σμυρλιανός, Πασσάς.                                  Κάτω: Σεραφείδης, Γκιζώρης, Μαυρίδης, Γκότσης.





   
Ο Κίριλ (Τζίνα) Σιμονόφσκι  19/10/1915 - 12/6/1984. Σκοπιανός διεθνής με την εθνική  ομάδα της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Μετά τη λήξη της αγωνιστικής σταδιοδρομίας του, έγινε προπονητής και εργάσθηκε στην Παρτιζάν, στη Βαρντάρ, στον Απόλλωνα, στον ΟΣΦΠ και σε πολλά άλλα σωματεία της Γιουγκοσλαβίας, της Ελλάδας και της Κύπρου. Ένας από τους καλύτερους προπονητές, που πέρασαν από τον Απόλλωνα, αφού δημιούργησε σχολή ποδοσφαίρου.




Πρωταθλήτρια Αθηνών το 1958.
Όρθιοι: ΤΣΑΝΑΚΣΗΣ, ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ, ΔΕΡΜΑΤΗΣ, ΔΑΡΑΚΗΣ, ΧΡΟΝΗΣ.
Καθήμενοι: ΣΕΡΑΦΕΙΔΗΣ, ΚΑΜΑΡΑΣ, ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ, ΣΑΝΙΟΓΛΟΥ, ΧΟΛΕΒΑΣ.




















































 








ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΚΩΣΤΑΣ:
Ασχολήθηκε με τον Απόλλωνα από το 1948 και  τον έκανε πανίσχυρο καθιερώνοντας

 τον  στο πάνελ των μεγάλων ποδοσφαιρικών δυνάμεων της χώρας.




Η σημαία του Απόλλωνα Γιώργος Καμάρας, γεννήθηκε το 1931 και φόρεσε
 την κυανόλευκη φανέλα, την οποία δεν αποχωρίστηκε ποτέ.






Ένας μεγάλος κυανόλευκος αθλητής στίβου, ο αξέχαστος Χρήστος Χιώτης με το διπλό φίνις, πανελληνιονίκης, βαλκανιονίκης και ρέκορντμαν στα 1.500 μέτρα.


                                          Ο κυανόλευκος βαλκανιονίκης Γ. Παρρής.









































Εκτύπωση Άρθρου : Print Friendly and PDF Κοινωνικά :
 
Support : Δημιουργία ιστοσελίδας | Al.Ge Template | Πρότυπο ΒΒ2
Copyright © 2013. Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης 1891 - All Rights Reserved
Τεχνική Επιμέλεια - Al.Ge
Proudly powered by Al.Ge Template