Τις μεγάλες ομάδες δεν τις καθορίζουν οι τίτλοι αλλά η κοινωνική και η πολιτιστική τους δράση!


Ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος είναι Έλληνας αθλητικογράφος. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους στην Ελλάδα σε επίπεδο γνώσεων.

Την Κυριακή το πρωί βρέθηκε στο κλειστό του «Γ. ΚΑΜΑΡΑΣ» στη Ριζούπολη καλεσμένος από τον Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης, για να παραστεί στην ετήσια εορταστική κοπή πίτας του Συλλόγου.

Εκεί λοιπόν θυμήθηκε τα πρώτα του δημοσιογραφικά χρόνια, που έκανε ρεπορτάζ για τον Απόλλωνα, αλλά και το θείο του τον Απολλωνιστή.

Είδε λοιπόν ένα Σύλλογο με μεγάλη δράση στην κοινωνία, τον αθλητισμό και τον πολιτισμό, εντυπωσιασμένος από τα 900 και πλέον παιδιά που αθλούνται στον Απόλλωνα.

Έτσι λοιπόν την Τρίτη 9/2/2016, δημοσίευσε στην SPORTDAY ένα άρθρο στο οποίο αποτυπώνει τις εντυπώσεις του από αυτή την εκδήλωση, αλλά και καταδεικνύοντας μέσα από αυτό, ότι είναι εκτός από καλός αθλητικογράφος και ένας άνθρωπος που πιστεύει στις αξίες της ανθρωπισμού και του πολιτισμού.

Διαβάστε παρακάτω το άρθρο του Χρήστου Σωτηρακόπολου από την SPORTDAY.


 
Τις μεγάλες ομάδες δεν τις καθορίζουν οι τίτλοι αλλά η κοινωνική και η πολιτιστική τους δράση!

Κυριακή πρωί βρέθηκα σε μια γιορτή στο κλειστό γυμναστήριο της Ριζούπολης. 0 Απόλλων Σμύρνης έκοψε την πίτα του και γιορτάζοντας τα 125 χρόνια παρουσίας του στα δρώμενα και αυτοί που τρέχουν τον Σύλλογο φρόντισαν να μη λείψει αυτό που πάντα ξεχώριζε το προσφυγικό αυτό καμάρι από πολλές άλλες ομάδες: το συναίσθημα!

ΕΙΔΑ ανθρώπους μετά από χρόνια από τότε που αμούστακο παιδί κάλυπτα παράλληλα τα ρεπορτάζ Απόλλωνα και Πανιωνίου στην «Απογευματινή» και γνώρισα από κοντά έναν άνθρωπο που απέδειξε τη διαφορετικότητα του στο πώς αποσύρθηκε από τα βρόμικα κλιμάκια του ποδοσφαίρου, τον κύριο Σταμάτη Βελλή, που φρόντισε πρώτα να ξαναφέρει την ομάδα εκεί που ανήκε, στη μεγάλη κατηγορία! ΄Ομως επειδή δεν ακολούθησε τα παιχνίδια εξουσίας τον «τιμώρησε» το σύστημα με τον υποβιβασμό!

ΕΙΔΑ επίσης πως ο Σύλλογος κάνει εξαιρετική δουλειά σε άλλα σπορ, με το μπάσκετ και το πόλο να διακρίνονται και έφυγα ικανοποιημένος πως αυτή η πηγή ζωής για την περιοχή έχει πολλά να προσφέρει ακόμη!

ΤΟ ΣΛΟΓΚΑΝ της γιορτής ήταν μία ομάδα, δύο πατρίδες, τρεις αιώνες, αληθινά ευρηματικό και πέρα για πέρα αληθινό!



ΕΧΩ ΞΑΝΑΓΡΑΨΕΙ σε αυτή τη στήλη για το πότε συνειδητοποίησα πως το ποδόσφαιρο έχει για κάποιους ανθρώπους μία πολύ διαφορετική σημασία από ό,τι για κάποιους άλλους.

Καλοκαίρι του 1969, με αφόρητη ζέστη, ήμουν μπόμπιρας όταν ο αδελφός της μητέρας μου, ο Γιάννης είχε έρθει σπίτι μας με κλαμένα τα μάτια. ΄Ενας άνθρωπος που είχε προλάβει να δει τον Απόλλωνα μαζί με τον πατέρα του (που χάθηκε στην αποφράδα μέρα της μικρασιατικής καταστροφής το '22) στο γήπεδο της Σμύρνης, έκλαιγε σαν μωρό παιδί αν και πατούσε πια σχεδόν τα 60 του χρόνια. 0 λόγος; Η ομάδα της καρδιάς του, αυτό το κομμάτι που τον συνέδεε με τον κόσμο που άφησε πίσω του ως παιδί, υποβιβαζόταν! ΄Ηταν τα μπαράζ που έστελναν την «ελαφρά ταξιαρχία» στη Β΄ Εθνική για παρθενική φορά. Δυστυχώς θα ακολουθούσαν και άλλες πίκρες τα επόμενα χρόνια.

Ο ΘΕΙΟΣ ΜΟΥ έκλεισε τα μάτια του το 1996. Πρόλαβε να δει τον Απόλλωνα να σταθεροποιείται στη μεγάλη κατηγορία στη δεκαετία του ΄80 να κερδίζει τον πρωταθλητή Παναθηναϊκό το 1992 μέσα στο ΟΑΚΑ και να περνά έστω και για μία μέρα στην κορυφή του πρωταθλήματος, να βγαίνει στην Ευρώπη το '95. ΄Οταν έφυγε από τη ζωή, ο Απόλλωνας μόλις είχε κυριεύσει την Τούμπα με ένα απίστευτης έμπνευσης και εκτέλεσης γκολ του Ντέμη Νικολαΐδη. ΄Ηταν ο ημιτελικός του Κυπέλλου και οι ΠΑΟΚτσήδες όρθιοι χειροκροτούσαν την ομάδα! 0 τελικός του Κυπέλλου (και η συντριβή από την ΑΕΚ με 7-1) ήταν μετά από ένα μήνα, αλλά τα μάτια του μπαρμπα-Γιάννη είχαν κλείσει για πάντα κρατώντας μέσα τους αυτό που τον κράτησε όρθιο σε όλα τα χρόνια της προσφυγιάς!

ΗΤΑΝ πραγματικός φίλαθλος, σπάνιο είδος στη σημερινή εποχή των φανατικών. ΄Εμαθα πολλά, είδα ακόμη περισσότερα και βίωσα τον πόνο και την αγάπη που μπορεί να δώσει σε έναν άνθρωπο μία ομάδα.

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ήταν πάντα ο Γιώργος Καμάρας και μιλούσε για γκολ μέσα στη βροχή κόντρα στον Πανιώνιο (τον μεγάλο παραδοσιακό αντίπαλο του Απόλλωνα) το 1956 που λίγο ήθελε να δώσει τον τίτλο! Λάτρευε τον Νίκο Συμιγδαλά και μαζί του είδα στο Φάληρο το ματς που ο Απόλλωνας νίκησε τον Ολυμπιακό τον χειμώνα του 1970-71 βάζοντας τους «ερυθρόλευκους» κάτω από τη ζώνη του υποβιβασμού για μοναδική φορά στην ιστορία τους! Στην εκδήλωση της Κυριακής ο νους μου ταξίδεψε στον θείο μου και σκέφτηκα πόσο υπερήφανος θα ήταν αν έβλεπε πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που λατρεύουν τον Απόλλωνα! Γιατί τις μεγάλες ομάδες δεν τις καθορίζουν οι τίτλοι αλλά η κοινωνική και η πολιτιστική τους δράση!

apollongs.gr
Εκτύπωση Άρθρου : Print Friendly and PDF Κοινωνικά :
 
Support : Δημιουργία ιστοσελίδας | Al.Ge Template | Πρότυπο ΒΒ2
Copyright © 2013. Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης 1891 - All Rights Reserved
Τεχνική Επιμέλεια - Al.Ge
Proudly powered by Al.Ge Template