«ΓΣ Απόλλων Σμύρνης: Ιστορική Αναδρομή, Κοινωνική Συμβολή, Διαχείριση της Μνήμης »




 "Μικρασιατικός Αθλητισμός: Από το χθες, στο σήμερα" 

Έγινε χθες το βράδυ στο βιβλιοπωλείο «Ο Πολίτης» η θεματική βραδιά «Μικρασιατικός αθλητισμός: Από το χθες, στο σήμερα», με αφορμή την έκδοση των βιβλίων: «Δημητρός Δάλλας», του Πέτρου Λινάρδου και «Ο ελληνικός αθλητισμός στη Σμύρνη 1890-1922», του Ανδρέα Μπαλτά, από την οποία παραθέτουμε ολόκληρη την ομιλία του μέλους του Δ.Σ. του Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης Γιώργου Αγγελάκη.



«ΓΣ Απόλλων Σμύρνης: Ιστορική Αναδρομή,

Κοινωνική Συμβολή, Διαχείριση της Μνήμης »


Εισαγωγή

Καταρχάς θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Ανδρέα Μπαλτά για την πρόσκληση που μου απηύθυνε και την ιδιαίτερη τιμή, να μιλήσω σήμερα για τη μακρά διαδρομή του Μικρασιατικού αθλητισμού. Επίσης να πω ότι αποτελεί ιδιαίτερη τιμή να βρίσκομαι στο ίδιο πάνελ τόσο με τους κ.κ. Μπελίτσο και Διόγο, όσο και με τον κύριο Λινάρδο, ο οποίος έχει διανύσει όλη αυτή την αξιοθαύμαστη διαδρομή, και συνεχίζει σήμερα να παράγει σπουδαίο έργο.
Τα δύο βιβλία των Λινάρδου και Μπαλτά είναι η αφορμή για τη σημερινή μας συνάντηση. Η αφορμή για να βρεθούμε εδώ και να συζητήσουμε κάτω από ποιες συνθήκες τα αθλητικά σωματεία της ελληνικής κοινότητας της Σμύρνης αλλά και της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μικράς Ασίας, γεννήθηκαν, διαμορφώθηκαν από το κοινωνικο-πολιτικό πλαίσιο της κάθε ιστορικής περιόδου, αλλά και συνέβαλαν σε μια σειρά διεργασιών και μετασχηματισμών, τόσο στο αθλητικό όσο και στο κοινωνικό πεδίο.
Αξίζει όμως πιστεύω να ανιχνεύσουμε και τον τρόπο με τον οποίο τα σωματεία που επιβίωσαν μετά το 1922, o Απόλλων και ο Πανιώνιος, μαζί με τα αναρίθμητα  προσφυγικά αθλητικά σωματεία που δημιουργήθηκαν στον ελλαδικό χώρο, συνετέλεσαν στην κοινωνικοποίηση των προσφύγων και στη θεσμική συγκρότηση του ελληνικού αθλητισμού και πώς συνεχίζουν σήμερα να διαμορφώνουν οπαδικές ταυτότητες και να διαχειρίζονται το πολιτισμικό κεφάλαιο της Μικρασιατικής καταγωγής και την ιστορική μνήμη.
Θα επιχειρήσω να θίξω τα παραπάνω θέματα, αφηγούμενος συνοπτικά την διαδρομή αυτή με κεντρικό άξονα την πορεία του Γυμναστικού Συλλόγου Απόλλων Σμύρνης, από την ίδρυση του το 1891 στην κοσμοπολίτικη Σμύρνη, έως σήμερα.

 Ο Απόλλων της Σμύρνης

Το 1891 στην κοσμοπολίτικη Σμύρνη, της οικονομικής και πολιτιστικής άνθησης, ιδρύεται ο Μουσικός Σύλλογος «Απόλλων», από νεαρά μέλη της ελληνικής  κοινότητας της Σμύρνης. Ο Απόλλων σύντομα θα αποκτήσει εκδρομικό και αθλητικό τμήμα. Από τα πρώτα χρόνια ο Σύλλογος επιδεικνύει πλούσια δραστηριότητα οργανώνοντας συναυλίες, διαλέξεις, θεατρικές παραστάσεις, εκδρομές. Καλλιεργεί τη γυμναστική, το στίβο, τη ποδηλασία, διαθέτει κολύμβηση και υδατοσφαίριση, ποδόσφαιρο, οργανώνει λεμβοδρομίες, εισάγει το άθλημα της πυγμαχίας στη Σμύρνη, συμμετέχει στην Μεσοολυμπιάδα του 1906 με τον αθλητή του Θεολόγο Αναστάσογλου να κατακτά τη 2η θέση στο γυμναστικό πένταθλο,  συμμετέχει σε Πανελλήνιους και Πανιώνιους αγώνες με πολλές διακρίσεις, ενώ διοργανώνει και τους Απολλώνειους αγώνες από το 1904 για φιλανθρωπικούς σκοπούς και ενίσχυση των ελληνικών ιδρυμάτων της Σμύρνης.
Στις δραστηριότητες αυτές αποτυπώνεται τόσο η ευμάρεια της ελληνικής κοινότητας της Σμύρνης, όσο και η ανάδυση των νεωτερικών αστικών αξιών στο γύρισμα του αιώνα. Συντροφικότητα, ατομική επίδοση, fair play. Ο Απόλλων θα ανασυσταθεί το 1905 ως «Γυμναστικός Σύλλογος ο Απόλλων» , και στον κανονισμό του 1908 θα αποτυπωθούν οι νέες αστικές αξίες.  H οργάνωση των αθλητικών σωματείων υπακούει στις αρχές του πολιτικού φιλελευθερισμού, περί ισότητας των μελών, διοίκησης μέσω αντιπροσώπευσης, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Το αθλητικό σωματείο ανάγεται σε πρότυπο συλλογικής ζωής, συμπυκνώνοντας στη λειτουργία του χαρακτηριστικά της αστικής ζωής όπως αναψυχή, ισότητα, αλληλεγγύη.  Μέσα από τις κατευθύνσεις και τα αθλήματα που καλλιεργεί ο κάθε Σύλλογος, μπορεί να διακρίνει κανείς ανταγωνιστικές αντιλήψεις για τη σωματική άσκηση, τους σχολικούς αγώνες, το αγγλοσαξονικό μοντέλο του πρωταθλητισμού και του ρεκόρ, το γερμανικό μοντέλο της γυμναστικής της ομοιομορφίας και της πειθαρχίας.
Τα αθλητικά σωματεία όμως της Σμύρνης πέρα από την αθλητική και πολιτιστική δραστηριότητα αναδεικνύονται σε φορείς της εθνικής ιδεολογίας, καθώς η ελληνική κοινότητα της Σμύρνης προσβλέπει στην εθνική ολοκλήρωση παρατηρώντας τις εξελίξεις στα Βαλκάνια, όπου ανταγωνιστικοί εθνικισμοί αναπτύσσονται. Μέσα από τη σωματειακή δραστηριότητα καλλιεργείται η εθνική συνείδηση, ενώ οι Αγώνες που τελούνται εντείνουν τις επαφές μεταξύ των ελληνικών αθλητικών σωματείων εντός και εκτός των ορίων του ελληνικού κράτους.
Πίσω όμως από τα σωματεία, όπως μας δείχνει ο Πέτρος Λινάρδος  με το βιβλίο του για τον  Δημητρό Δάλλα, υπάρχουν τα πρόσωπα. Με τους οραματισμούς τους, τις πεποιθήσεις τους και τις φιλοδοξίες τους. Ο Απόλλων σε αυτή τη διαδρομή στη Σμύρνη είχε στην ηγεσία του, πρόσωπα εγνωσμένου κύρους της ελληνικής κοινότητας όπως ο Μιχαήλ Αργυρόπουλος (νομικός, ποιητής, και μετέπειτα αντιπρόεδρος της Βουλής), ο Νικόλαος Σταυρίδης (πρόεδρος της Υψηλής Λέσχης των Κυνηγών), ο αντιπρόσωπός του στην Αθήνα λογοτέχνης και δημοσιογράφος Ιωάννης Δαμβέργης (ο επονομαζόμενος παππούς του Απόλλωνα και διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Ελευθέριου Βενιζέλου κατά την περίοδο των Βαλκανικών πολέμων), ο Χρήστος Αθανασούλας (επιφανής έμπορος και μέλος της Δημογεροντίας), ο Κυριάκος Γιαννίκης ( ιδρυτής και διευθυντής του Ελληνογερμανικού Λυκείου Σμύρνης), ο Σάββας Παπαγρηγοριάδης (θεολόγος και ιεροκήρυκας από τα Βουρλά) και τέλος ο γιατρός, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Βιέννης και μετέπειτα βουλευτής Πειραιώς και υπουργός Δημήτριος Μαρσέλλος, από την μεγάλη κυθηραϊκή παροικία της Σμύρνης.
Το κίνημα των Νεότουρκων ως απάντηση του τουρκικού εθνικισμού στην αποσύνθεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, ο Α΄Παγκόσμιος, σαφώς και θα επηρεάσουν την δραστηριότητα των αθλητικών σωματείων και τη συμμετοχή τους σε αγώνες εντός και εκτός της Σμύρνης.
Τα τελευταία χρόνια της Σμύρνης θα βρουν τον Απόλλωνα υπό τη διοίκηση του γιατρού Δημητρίου Μαρσέλου, και με μια πανίσχυρη ποδοσφαιρική ομάδα, που επικρατεί σε όλες τις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις μέχρι και το 1922. Μέσα από τον τύπο της εποχής ανιχνεύουμε και τις αντιπαλότητες των κοινοτήτων να εκφράζονται μέσα από τις ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις.
«Το Ελληνικόν ποδόσφαιρον εθριάμβευσε!» γράφει ο τύπος μετά τη νίκη του Απόλλωνα επί της Αρμενικής ομάδας το 1922 και την κατάκτηση του τελευταίου πρωταθλήματος στη Σμύρνη, ενώ γράφει για τους ποδοσφαιριστές του ότι «εχορήγησαν εις τον Ελληνικόν αθλητισμόν την υπερτάτην υπερηφάνειαν της τοπικής επικρατήσεως εις το μεγαλειώδες τούτο αγώνισμα».
Ο Απόλλων θα συμμετέχει με 4 ποδοσφαιριστές και 1 αθλητή της ελληνορωμαϊκής πάλης στην ελληνική αποστολή για την Ολυμπιάδα της Αμβέρσας το 1920, τους Φωτιάδη, Γκίλλη, Γώτη, Σάμιο και Βουγιούκα. Ένας από τους ποδοσφαιριστές αυτούς, ο Αγαμέμνων Γκίλλης, μαραγκός, θα κατασκευάσει αργότερα το γραφείο του Δημητρού Δάλλα στην Αθήνα, το γραφείο μετέπειτα του μικρού μαθητή Πέτρου Λινάρδου.
Όμως πέρα από τον ανταγωνισμό των κοινοτήτων της Σμύρνης που εκφράζεται και μέσα από τον αθλητισμό, υπάρχει και ο τοπικός συναγωνισμός μεταξύ Απόλλωνα και Πανιωνίου, χαρακτηριστικό στοιχείο που συναντά κανείς στις πόλεις όπου αναπτύσσονται και συνυπάρχουν δύο μεγάλα αθλητικά σωματεία. Η βιβλιογραφία αναφέρει ότι ο Απόλλων είχε την υποστήριξη της λαϊκής βάσης της Σμύρνης και των περιχώρων της, ενώ ο Πανιώνιος είχε μεγαλύτερη απήχηση στα αστικά στρώματα, με τους όρους σχηματισμού αυτών των προτιμήσεων να υπόκεινται σε διερεύνηση. Για να μη δημιουργηθούν εσφαλμένες εντυπώσεις, πρέπει να διευκρινιστεί ότι οι ιδρυτές και επικεφαλής των δύο σωματείων είναι άνθρωποι οι οποίοι προέρχονται από την ίδια κοινωνική τάξη, επιφανή μέλη της ελληνικής κοινότητας που αποφοιτούν από σχολεία όπως η Ευαγγελική Σχολή και το Λύκειο Αρώνη,  και που συνυπάρχουν σε πλήθος άλλων θεσμών και σωματείων της ελληνικής κοινότητας. Άλλωστε, υπάρχουν χαρακτηριστικές περιπτώσεις σύμπλευσης των δύο Συλλόγων, που αποτυπώνονται και στο απόσπασμα του γραπτού του Δημητρού Δάλλα για τον Απόλλωνα, που παραθέτει ο κ. Λινάρδος στο βιβλίο του, « ο Πανιώνιος ευτύχησε να έχει παρά το πλευρόν αυτού αδελφόν εις τον ωραίο σκοπόν, σθεναρόν δε εν τη ευγενεί αμίλλη αντίπαλον»
Ο Σύλλογος το 1922, θα βρεθεί πρόσφυγας στην Αθήνα, αφήνοντας για πάντα πίσω του το Στάδιο του στη συνοικία του Αγίου Τρύφωνα, αλλά και συμβούλους, αθλητές και μέλη, όπως τους αδελφούς Κύρου και τον δρομέα Κροίσο Πέρση.

 Ο Απόλλων της Αθήνας και του Μεσοπολέμου

Ο Μαρσέλος θα είναι για τον Απόλλωνα, ότι ο Δάλλας για τον Πανιώνιο. Είναι αυτός που θα ηγηθεί της ανασύστασης του Συλλόγου στην Αθήνα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ασκώντας όλα τα μέσα και την πολιτική επιρροή που διαθέτει. Στις 20/7/1923 στο Μέγαρο της Βουλής και στα γραφεία της Μικρασιατικής Επιτροπής περί τα τριάκοντα μέλη του Σμυρναϊκού Συλλόγου Απόλλων θα ψηφίσουν το νέο καταστατικό και θα εκλέξουν το νέο Δ.Σ παρουσία εκπροσώπων του κλήρου.
Ο Σύλλογος θα επανασυσταθεί στην Αθήνα αρχικά ως Μικρασιατικός Γυμναστικός Σύλλογος Απόλλων Σμύρνης, ενώ στο τροποποιημένο του καταστατικό θα αποτυπωθεί η προτεραιότητά του στην παροχή βοήθειας στο προσφυγικό μικρασιατικό στοιχείο, σε πλήθος διατάξεων.
Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου το ποδόσφαιρο θα διεισδύσει σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και θα γνωρίσει ραγδαία άνοδο της δημοτικότητάς του και ευρεία λαϊκή απήχηση.  Οι πρόσφυγες θα συμβάλουν στην ευρεία διάδοση του ποδοσφαίρου, αναζητώντας τρόπους ψυχαγωγίας αλλά παράλληλα διεκδικώντας και τη παρουσία τους στο δημόσιο χώρο. Τα αθλητικά σωματεία που θα δημιουργήσουν στους προσφυγικούς συνοικισμούς και σε όλη την Ελλάδα, και ιδιαίτερα τα αναρίθμητα επίσημα και ανεπίσημα ποδοσφαιρικά σωματεία, θα αποτελέσουν τον μηχανισμό κοινωνικοποίησης ανθρώπων που αισθάνονται αποκλεισμένοι από το δημόσιο χώρο.
Είναι το διάστημα που θα δημιουργηθούν πολλοί Απόλλωνες και πολλοί Πανιώνιοι στην Καισαριανή, τη Νέα Ιωνία, και σε όλη την Ελλάδα αλλά και νέα σωματεία, που θα εκφράσουν το προσφυγικό στοιχείο. Η Νίκη Βόλου θα αποτελέσει ένα παράδειγμα γέννησης σωματείου από τους Απολλωνιστές και Πανιώνιους Σμυρνιούς που θα βρεθούν στο Βόλο. Στους προσφυγικούς συλλόγους, η κοινή μικρασιατική καταγωγή και ταυτότητα θα ενώσει πολιτικούς, επιχειρηματίες αλλά και ανθρώπους του μεροκάματου, υπερβαίνοντας τις ταξικές διακρίσεις και την κοινωνική καταγωγή, και η συμμετοχή στο Σύλλογο θα άρει κοινωνικούς αποκλεισμούς.
Ο Δημήτριος Μαρσέλλος θα παραμείνει πρόεδρος του Απόλλωνα σχεδόν σε όλο το διάστημα του Μεσοπολέμου και θα συμβάλει, τόσο στη γρήγορη στέγαση του συλλόγου στο Ρουφ το 1927, όσο και στην μετεγκατάστασή του μεταπολεμικά στη Ριζούπολη το 1948.
Το γήπεδο του Απόλλωνα στο Ρουφ κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, θα αποτελέσει σημαντικό σημείο επικοινωνίας και κοινωνικότητας των Σμυρνιών προσφύγων και ένα τόπο σύνδεσης με την χαμένη πατρίδα, ενώ στα εγκαίνια του γηπέδου της Ριζούπολης το 1948, ο Δημήτριος Μαρσέλος, λαμβάνοντας το λόγο μετά το Μιχαήλ Αργυρόπουλο, θ΄απευθυνθεί στο θυμικό των Σμυρνιών με μια αναφορά στο Χρυσόστομο Σμύρνης, καθώς το νέο γήπεδο του Απόλλωνα βρίσκεται δίπλα στο 2ο νεκροταφείο, όπως και το γήπεδο του Πανιωνίου στη Σμύρνη βρισκόταν δίπλα στο νεκροταφείο της ελληνορθόδοξης κοινότητας.
Η χαρακτηριστική φωτογραφία των εγκαινίων της Ριζούπολης, παρουσία σημαντικών  πολιτικών της εποχής  (όπως του Νικόλαου Πλαστήρα, του Σοφοκλή Βενιζέλου και του Παναγιώτη Κανελλόπουλου), αποτελεί ένα ακόμα τεκμήριο για τη σχέση αθλητισμού και πολιτικής. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Απόλλωνας θα έχει ως προέδρους τρεις διατελέσαντες υπουργούς έως το 1960, τον Μαρσέλο, το Γεώργιο Μαύρο από το 1951-55 (διάστημα κατά το οποίο ήταν υπουργός Οικονομικών) και τον Χρήστο Σολομωνίδη, χάρη στα βιβλία του οποίου διασώθηκαν πολύτιμες πληροφορίες για τη ζωή στη Σμύρνη.

 Ο σύλλογος θα κατακτήσει το πρώτο πρωτάθλημα Αθηνών το 1924, ενώ θα συμβάλει και στη θεσμική συγκρότηση του ελληνικού ποδοσφαίρου, όντας από τα ιδρυτικά μέλη της ΕΠΣΑ και της ΕΠΟ (αριθμός μητρώου 3), με τον αθλητή του και σύμβουλο Αν. Καμπουρόπουλο να συντάσσει το πρώτο καταστατικό της ΕΠΟ. Παράλληλα όμως θα συνεχίσει να καλλιεργεί τον στίβο, θα είναι από τους πρώτους συλλόγους που θα αποκτήσουν γυναικείο τμήμα στίβου με σπουδαίες αθλήτριες όπως η Σοφία Ρημάκη, ενώ στα χρόνια που θα ακολουθήσουν θ΄αναδείξει σπουδαίους αθλητές και αθλήτριες στον  στίβο, όπως το Χιώτη, τον Παρρή, την Κασιμάτη, και θα συνεχίσει να καλλιεργεί με ιδιαίτερη επιτυχία την πάλη, τη πυγμαχία, το βόλεϊ και άλλα αθλήματα. Η σπουδαία ποδοσφαιρική ομάδα του 1938, που καθιερώθηκε ως «Ελαφρά Ταξιαρχία», καθώς και τα πρωταθλήματα Αθηνών του ΄48 και του 58΄ θα δώσουν νέα δυναμική στον Απόλλωνα και νέο φίλαθλο κοινό πέρα από τους Σμυρνιούς πρόσφυγες.
Η έδρα του σωματείου στα όρια του δήμου Αθηναίων, και οι αναφορές του τύπου, θα συντελέσουν στην καθιέρωση της πάντα άτυπης ονομασίας «Απόλλων Αθηνών», έως τις αρχές της νέας χιλιετίας, όπου η απόφαση του ΓΣ για μετονομασία του ΓΣ Απόλλων σε ΓΣ Απόλλων Σμύρνης, θα έρθει να υπενθυμίσει την ιστορική προέλευση του σωματείου και να ενισχύσει την συλλογική μνήμη.



 Το σήμερα

 Η πορεία του ΓΣ Απόλλων Σμύρνης από το 1891 έως σήμερα φωτίζει πτυχές από την μακρά διαδρομή της  ελληνικής κοινότητας της Σμύρνης μέχρι την προσφυγιά και την ενσωμάτωση στη νέα πατρίδα. Πέρα όμως από την αξία της ιστορικής έρευνας, έχει αξία πιστεύω να δούμε πώς σήμερα, στην εποχή της εμπορευματοποίησης του αθλητισμού και ιδιαίτερα του ποδοσφαίρου, πώς διαχειρίζονται αυτό το πολιτισμικό κεφάλαιο οι φορείς του.
Μιλώντας για τον Απόλλωνα θα δώσω τη σημερινή εικόνα. Η νεανική οπαδική συλλογικότητα του Απόλλωνα “basso rango” αντλεί το όνομά της από τη σμυρναϊκή διάλεκτο, για τους ανθρώπους του μπάσο ράγκο, της κατώτερης τάξης, του μεροκάματου, που μετά τη δουλειά διασκέδαζαν στις ταβέρνες και τα καπηλειά της Σμύρνης. Είναι η ίδια συλλογικότητα που στο φετινό αγώνα με τον Πανιώνιο μετά από συνεννόηση με τους οργανωμένους του Πανιωνίου ανέβασαν από κοινού στο γήπεδο της Ριζούπολης το πανό: «Μάνα Σμύρνη, σήμερα παίζουν τα παιδιά σου».
Ο ΓΣ Απόλλων Σμύρνης διαθέτει σήμερα, μεταξύ άλλων τμημάτων, μια εξαιρετική ομάδα υδατοσφαίρισης, που οργανώθηκε από τους Σμυρνιούς στη καταγωγή και Απολλωνιστές Γιώργο και Ζάχο Αφρουδάκη, όχι από το μηδέν όπως νομίζαμε, αλλά στη βάση της οικογενειακής μνήμης, και της αθλητικής κουλτούρας της Σμύρνης.
 Η οικογένεια που διαχειρίζεται τις τύχες της Π.Α.Ε, έχει καταγωγή από τη Σμύρνη και έχει ονομάσει την εταιρεία που κατέχει τις μετοχές  «Μικρασιατική γη».
Το πολιτισμικό κεφάλαιο είναι μεγάλο και η ιστορική μνήμη είναι διαρκώς παρούσα όπως παρατηρεί κανείς στον Απόλλωνα, στον Πανιώνιο, αλλά και σε κάθε προσφυγικό αθλητικό σωματείο. Η Σμύρνη και οι μικρασιατικές κοινότητες είναι τόποι μνήμης, που τα προσφυγικά σωματεία «κουβαλούν» μέσα τους, στη κουλτούρα και το αξιακό τους πλαίσιο.
Σήμερα που πολλά άτομα που δεν έχουν μικρασιατική καταγωγή βρίσκονται στις τάξεις αυτών των σωματείων, η μνήμη διαμορφώνει την ταυτότητα, και βάσει αυτής προσδιορίζονται φίλαθλοι, οπαδοί, διοικήσεις. Αυτή είναι που καθορίζει σήμερα οπαδικές και σωματειακές ταυτότητες και διαμορφώνει το πλαίσιο αξιών για τη δράση και λειτουργία του κάθε σωματείου και της κάθε συλλογικότητας.
Αυτή καθοδηγεί για την καταδίκη κάθε μορφής ρατσισμού και μισαλλοδοξίας μέσα και έξω από τους αθλητικούς χώρους, και ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσει το κάθε σωματείο και η κάθε οπαδική συλλογικότητα αυτή τη μνήμη είναι να τη σέβεται καθημερινά με τη δράση  και το λόγο που εκφέρει..
Σας ευχαριστώ πολύ..
Εκτύπωση Άρθρου : Print Friendly and PDF Κοινωνικά :
 
Support : Δημιουργία ιστοσελίδας | Al.Ge Template | Πρότυπο ΒΒ2
Copyright © 2013. Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης 1891 - All Rights Reserved
Τεχνική Επιμέλεια - Al.Ge
Proudly powered by Al.Ge Template